Zara's Geheime Weblog - Aflevering 3
+ + +
4 november

Als je niet houdt van gezwijmel, lees dan niet door, want ik heb weer nieuws over Stefan. Je weet wel, die jongen uit m'n klas die een tijd geleden zo door mijn hoofd spookte.

Vandaag was het van dat weer dat je het beste de hele dag binnen in bed zou kunnen blijven. Een echte herfststorm, zeiden ze op het nieuws. Bij ons in de huiskamer kon je de overkant van de straat nauwelijks zien als er weer eens een stortbui begon. En drie keer raden: het begon precies te gieten op het moment dat ik naar judotraining moest fietsen.

Totaal doorweekt kwam ik aan. Bij de opwarming voelde ik me even iets beter, maar daarna gingen we oefenwedstrijdjes doen. Binnenkort zijn er namelijk kampioenschappen, en m'n trainer Tamio zou vanavond nog de namen doorgeven van de meiden die mee wilden/mochten doen. Hij rekent al een tijd op mij, want ondanks dat ik de lichtste van onze leeftijdsklasse ben win ik vrij vaak wedstrijdjes.

Pff. Vandaag niet. Normaal gesproken zijn de laatste minuten van zo'n wedstrijd het spannendst, omdat je dan nog zo veel mogelijk punten probeert te halen. Maar dit keer haalde ik die minuten helemaal niet! Ik werd alsmaar op m'n rug gegooid, en dan is het meteen afgelopen.

Tamio was hartstikke aardig, hij zei nog dat ik een goede valtechniek had… maar ik had er echt geen zin meer in. Het ging gewoon waardeloos. 'Ik doe niet mee,' zei ik tegen hem en chagrijnig ben ik weggegaan.

Toen ik naar huis fietste motregende het. Mijn gedachten maalden nog een beetje door over judo en dat dat eigenlijk niks voor mij was. Toen ik halverwege was moest ik stoppen voor een groepje hardlopers die overstaken naar de atletiekbaan. Ze hadden waarschijnlijk een lange afstand gelopen en kwamen nu terug naar hun club.

En ja, nu komt het: een van de hardlopers was Stefan. Hij had mij ook gezien en terwijl zijn clubgenoten de atletiekbaan op renden, kwam hij naar me toe. Zijn haar (normaal witblond) was donkergekleurd door het regenwater en z'n trainingspak was kletsnat.

'Hé Zara!'

'Hé Stefan.'

'Waar kom jij vandaan?' Hij bleef op en neer springen terwijl hij praatte, kennelijk om warm te blijven.

'Van judo,' antwoordde ik. 'Dat jij nog wil rennen met dit weer!'

'Dit is het lekkerste weer om in te lopen,' lachte hij. 'Eerst denk je: "waarom doe ik dit eigenlijk?" maar dan moet je gewoon doorzetten en dan voel je je op een gegeven moment lekkerder dan ooit. Loop maar een keertje mee!'

Hij keek zo opgewekt dat ik ook moest lachen. 'Bedankt voor de uitnodiging,' zei ik. 'Maar misschien moet ik nu gewoon naar huis…'

'Ja, en ik moet ook weer door, anders mis ik de afkoeloefeningen. Tot morgen hè, Zara!'

En daar ging hij. Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden. Dat lichaam van hem... het leek wel voor rennen gemaakt. Heb je wel eens een mooi paard in een wei gezien dat begon te rennen? En moest je dan wel blijven kijken? Nou, zoiets had ik nu ook… (ja, ik had je gewaarschuwd, gezwijmel!!)

'Je moet gewoon doorzetten, Zara,' zei ik tegen mezelf. 'Dan voel je je daarna lekkerder dan ooit…' Dus ik pakte m'n mobiel en sms'te: Hey Tamio! Sorry dat ik net zo stom deed, schrijf me toch maar in voor de kampioenschappen. Tot de volgende training, Zara.

Ik ga voor de eerste plaats. Dank je wel, Stefan…!

Heb jij wel eens een grote keuze gemaakt naar aanleiding van het voorbeeld van iemand anders?
Reactie(s)
Reageren
Naam:
Bericht: