Zara's Geheime Weblog - Aflevering 13
+ + +

dinsdag 2 juni

Ik weet hoe ik mijn naam in het Chinees moet schrijven. Ik weet hoe de motor van een auto werkt. Ik weet alles voor het proefwerk scheikunde van morgen. Maar door mijn gesprek met Stefan gisteren weet ik niet meer wat hij van mij vindt. Wat ik nu wel weet, is dat ik verliefd ben. Op Stefan Bernhardt. Dit is wat er gistermiddag is gebeurd:

Na het achtste uur regende het keihard, dus bijna niemand wilde meteen naar buiten. Met een hele groep zaten we in de hal van de school een beetje te kletsen. Toen de regen minder werd, gingen steeds meer mensen naar huis. Ik was met Stefan in gesprek. Uiteindelijk was het droog en waren alleen hij en ik nog in de hal.

We zaten naast elkaar op een bankje, nog een beetje lacherig over een grap van Charlie (die net vertrokken was). We konden natuurlijk niet eeuwig zitten grinniken dus ik zei: 'Ik moet je trouwens nog bedanken voor die tip over doorzettingsvermogen.'

Hij snapte niet waar ik het over had en ik legde hem uit dat ik dankzij het gesprek met hem stadskampioen was geworden. Dat vond hij geloof ik wel leuk. Toen ik hem vroeg of hij aan wedstrijden deed voor zijn atletiekclub, zei hij: 'Ja, heel vaak En binnenkort zijn de landelijke kampioenschappen tussen de clubs. Het is wel raar dat ik dan tegen de jongens van mijn oude club moet…'

'O ja, jij woont natuurlijk pas sinds dit jaar bij ons de stad… Waarom zijn jullie eigenlijk verhuisd?'

Ik dacht dat ik een normale vraag had gesteld, maar hij begon te stotteren en keek me niet aan terwijl hij antwoord gaf. Hij vertelde dat hij vroeger met zijn ouders in een klein stadje had gewoond. Maar zijn vader heeft een paar jaar geleden een hersenziekte gekregen en is nu ongeneeslijk geestesziek. Die vader zit nu al vier jaar in de speciale inrichting in onze stad. Pas vorige zomer kon Stefans moeder een geschikte baan en een huis in de buurt vinden, zodat ze zijn vader vaak kan opzoeken.

Je moet weten dat ik nog nooit zo dicht bij Stefan had gezeten. Hij staarde voor zich uit. Zonder erbij na te denken legde ik mijn hand op zijn schouder en zei:'Wat naar voor je.' Toen pas keek hij me weer in mijn gezicht.

'N-niemand in de klas weet het,' zei hij. 'De tweeling heb ik wel verteld dat mijn vader ziek is, maar niet dat hij in een g-gekkenhuis zit. W-wil je het voor je houden?'

'Beloofd,' antwoordde ik beslist.

Zijn prachtige grijsblauwe ogen waren vochtig. 'Ik wist dat ik je kon vertrouwen, D-dat voelde ik…'

Oké, als een jongen dat tegen je zegt, betekent het dan iets? Méér dan vriendschap? We hebben het nog wel een half uur over andere dingen gehad. En vandaag hebben we ook de hele pauze gepraat.

Zijn verhaal heeft me geraakt. Ik hou van hem.

Of deed ik dat hiervoor ook al?

Hoe weet je of je van iemand houdt? Hoe weet je of iemand van jou houdt?