Zara's Geheime Weblog - Aflevering 18
+ + +
Woensdag 23 september

Ben jij wel eens lastiggevallen op straat? Zoals ik al schreef in m'n blog van vrijdag 18 september, is me laatst iets overkomen.

Ik zat huiswerk te maken in het parkje vlakbij mijn huis. M'n minicomputertje had ik op schoot (daarop maak ik ook alle afleveringen van dit weblog). Een bankje verderop zat een kleine, oude man een boek te lezen. Ik had hem daar wel eens vaker gezien. Hij heeft wit haar tot over zijn oren, blauwe ogen en een klein brilletje.

Zoals gewoonlijk was het lekker rustig.

Toen gebeurde het: er kwam nog iemand het parkje in. Een man die er nogal netjes uitzag, met een pak aan. Maar ondanks dat bijna alle bankjes leeg waren, ging hij uitgerekend naast mij zitten. Op een meter afstand! Hij was bijna kaal en hij had z'n enige lange haren over zijn hoofd gekamd. Hij rook enorm naar een of andere goedkope aftershave.

Ik schoof wat verder naar de hoek van mijn bankje, weg van die stinkerd.

'Wat ben je aan het doen?' vroeg hij na een paar seconden.

'Schoolwerk,' antwoordde ik zo kort mogelijk.

'O, zit jij nog op school?' vroeg hij. 'Ik dacht dat je veel ouder was…'

Gadverdamme, de after shavelucht van die kerel drong steeds verder m'n neus in. Hij schoof wat dichter naar me toe. '… heeft iemand je wel eens verteld dat je al heel aantrekkelijk bent?'

Ik zuchtte en keek de andere kant op. Hij schoof nog wat dichterbij.

'Zullen we zo wat gaan drinken?'

Hoe kwam ik van die viezerik af? Ik wilde een kort antwoord geven dat hem zou afpoeieren. Maar tot mijn verbazing was het oude, tengere mannetje van het bankje verderop me voor. Hij keek op van zijn boek en zei zachtjes maar streng tegen de vent naast me:

'Laat mijn kleindochter eens met rust.'

De after shave man keek in verwarring naar het witharige heertje. Toen weer naar mij. Hij stond op. Je zag hem denken: is dat witte mannetje familie van dat bruine meisje? Maar ja, dat kan altijd natuurlijk. Hij schraapte zijn keel, wilde wat zeggen, maar besloot dat het allemaal geen zin meer had. Met blosjes op zijn wangen beende hij het parkje uit.

Opgelucht glimlachte ik naar mijn nieuwe grootvader. 'Dank u wel,' zei ik.

'Niks te danken,' antwoordde hij. 'Wij willen het hier prettig houden, is het niet?' Zonder verder nog een praatje met me aan te knopen, ging hij door met lezen. Ik keek nu pas goed naar het boek dat hij in zijn handen had. De Blinde Horlogemaker heette het.

Wie had ooit gedacht dat een klein, witharig meneertje je kan redden van een vervelende vieze veertiger? En dat door maar één zin uit te spreken? Dat oude mannetje met zijn brilletje is vast slim... En snel. Het zou leuk zijn als hij écht mijn opa was. Mijn grootouders zijn al lang dood.

De Blinde Horlogemaker… spannende titel hè? Want hoe kan een horlogemaker nou blind zijn? Doof, of gehandicapt, dat zou nog kunnen… maar blind? Het is vast een speciaal boek…

Ik zie op de site van de bibliotheek dat ze het hebben. Ik ga het vanmiddag maar eens halen!

Wat is jouw strategie om van iemand af te komen die je lastigvalt?