Zara's Geheime Weblog - Aflevering 19
+ + +
Vrijdag 25 september

De blinde horlogemaker

Soms kan een boek heel belangrijk voor je zijn.

Ik heb De blinde horlogemaker een half uur geleden uit gelezen. Het was niet makkelijk. Maar wel ontzettend goed. Het was een ander soort boek dan ik gedacht had. Het was een biologieboek.

Ik weet nu plotseling zeker: ik wil bioloog worden. De blinde horlogemaker laat zien dat er niets zo mooi, zo spannend, zo raadselachtig is als de wereld van de levende wezens. Hier komt een fragment uit dat prachtboek (de 'ik' die volgt is dus niet Zara Adena, maar de schrijver van het boek):

"Laatst heb ik een optocht van trekmieren in het oerwoud voorbij zien komen. Als kind had ik dat al eens gezien, en toen had ik een diepe angst gevoeld: een leger van 20 miljoen monden en 20 miljoen kaken dat onverstoorbaar optrekt door tropisch regenwoud…
Nu zag ik dus weer zo'n ritselende stroom – een fascinerend wonder. Terwijl ik wachtte op de koningin, marcheerden de legioenen uren lang langs mij heen, waarbij ze even vaak over elkaar liepen als over de grond. Ten slotte verscheen dan eindelijk, in al haar ontzagwekkendheid, de koningin. Het was onmogelijk haar lichaam te zien. Haar aanwezigheid werd verraden door een driftig krioelende golf werksters, een kolkende bal van aan elkaar vast klittende mieren. Ergens binnen in deze ziedende bal moest de koningin zijn, terwijl aan de buitenkant dichte rijen soldaten met opengesperde kaken de wacht hielden, alle bereid te doden en te sterven voor de koningin. Vergeef me mijn nieuwsgierigheid: met een lange stok porde ik in de bal van werksters om de koningin uit haar schuilplaats te verjagen. Ogenblikkelijk begroeven twintig soldaten hun zwaar gespierde scharen in mijn stok om die misschien nooit meer los te laten, terwijl tientallen andere snel tegen de stok omhoog kropen zodat ik niet wist hoe gauw ik doe los moest laten.
Ik heb nog geen glimp van de koningin opgevangen, maar ergens binnen in die kolkende bal hield ze zich schuil, de moeder van de hele kolonie. De soldaten met hun opengesperde kaken waren bereid om voor de koningin te sterven, omdat dat nu eenmaal in hun hersens was geprogrammeerd.
Ik weet nog dat de sensatie bij het zien van dit fascinerende wonder zich vermengde met vage, half vergeten angsten uit het verleden. Maar nu waren die angsten beheersbaar geworden, omdat ik wist waartoe die spektakel diende. De kolonie kon niet voortleven zonder de DNA-moleculen van de koningin-moeder. Dáárin zat de informatie over hoe de mieren eruit zagen en over al hun andere eigenschappen. De soldaten moesten dat DNA beschermen – er desnoods hun eigen leven voor opofferen."

Uit: De blinde horlogemaker van Richard Dawkins

Wat vind je van dit fragment? En weet jij al wat je later wil worden?