Zara's Geheime Weblog - Aflevering 2
+ + +
12 oktober

Vandaag heb ik me ongelofelijk stom gedragen. We gingen met school op excursie naar het vliegveld. Op zich best geinig. Films over de uitvinding van de vliegmachine, tentoonstelling over stewardessenuniformen door de jaren heen, achter de schermen kijken naar het traject dat de bagage aflegt én… een vliegtuigsimulator op een enorme veer van wel vier meter hoog.

Ik wou dat ik nooit in die simulator was gestapt. Ik was in m'n eentje, want m'n vriendinnen waren nog een of andere discussie aan het houden over de stewardessenpump uit de jaren '10. In de donkere ruimte van het apparaat zaten twee anderen. De vloer begon te bewegen, op een groot scherm zag je alles wat een piloot normaal gesproken ziet en af en toe moest je op een klein paneel voor je een knopje indrukken.

'Ladies and gentleman… this is your captain speaking,' hoor ik plotseling een stem naast me. Is dat niet…? Ik kijk, en ja hoor! Daar zit de eeneiige (maar vooral eiige) tweeling Simon en Charlie. Charlie houdt z'n neus dichtgeknepen en kijkt me jolig aan. 'We krijgen last van enorme rukwinden,' zegt hij en meteen daarna zet hij z'n handen aan z'n mond en begint hij hard om zich heen te blazen.

Simon vond het kennelijk klasse-humor, want die kwam niet meer bij. Charlie stond op en riep: 'Woe-oehoehoe…! Onweer! Onweer!' Daarna ging Simon ook staan, hij spreidde z'n armen en begon een vliegtuig of zo na te doen. Even later bewoog de tweeling zich brommend voort over de bewegende vloer. 'Wíj zijn de vliegtuigsimulator!'

Ik probeerde die idioten te negeren, wat natuurlijk totaal niet lukte.

Flash! Pruttel. Krrrr....

Opeens gingen alle geluiden en lichten om ons heen uit. We zaten daar met z'n drieën in het pikkedonker.

Het was eventjes helemaal stil. Toen hoorde ik een van de broers naar de deur schuifelen. Hij rammelde aan de deurknop. De deur ging niet open. 'O…' hoor ik hem beteuterd stamelen.

Ik kon me niet meer inhouden, dus ik zei: 'Ik ga hier in elk geval niet aan meebetalen.'

'Meebetalen? Waar heb je het over?' vroeg de andere van de twee.

'Nou, wat denk je? Jullie hebben dit ding natuurlijk gesloopt!'

'Nee joh,' zegt (volgens mij) Charlie en hij begint zonder dat hij wat ziet op knopjes te drukken.

'Wel,' zeg ik. 'En paniekerig knopjes indrukken heeft totaal geen zin.'

'Geen zin?' gilt hij. 'Straks zitten we hier de hele dag vast in de duisternis! Je moet gewoon je irritante judo-hoofd houden!'

'Ja,' hoor ik z'n broer, 'je had ons trouwens ook eerder kunnen waarschuwen!'

'Wat?' vroeg ik woedend, 'Is het nu mijn schuld? Ga toch omeletten bakken! Wat een stelletje koksmutsen...'
'Nou ja…!' kwam er een antwoord. 'Krijg de…'
Daarna hebben we wel twintig minuten naar elkaar staan gillen. De scheldwoorden werden steeds erger. Hele ziekte-encyclopedieën kwamen voorbij.

Net toen ik ze wilde vergelijken met giftige komkommers, ging de deur van de simulator open. Een vrouw op een ladder kwam ons redden. Ze legde uit dat er ergens anders op het vliegveld kortsluiting was ontstaan dus dat alle apparaten die veel stroom kostten voorlopig nog even uitgezet moesten blijven.

Oeps. Had ik de tweeling vals beschuldigd. Nou, dat hebben ze me laten weten. De hele busreis terug zaten ze nog tegen elkaar te emmeren. Dat m'n cijfer dat ik voor discussiëren had gehaald (een tien) minimaal met twee punten omlaag moest. Alsof hun gejammer zo briljant was geweest.

Tjee, als ik eraan terug denk ging die ruzie echt he-le-maal nergens over…

Heb jij ook wel eens een knallende ruzie gemaakt die achteraf nergens op sloeg?