Zara's Geheime Weblog - Aflevering 20
+ + +
Zaterdag 3 oktober

Stefan en ik hebben gisteravond onze verjaardag samen gevierd.

Dat kwam zo. Laatst in de pauze nodigde ik de tweeling uit voor m'n feestje. Ik word volgende week namelijk zestien, op 7 oktober. Ik had speciaal een moment uitgezocht dat Stefan erbij zat. Had ik van tevoren bedacht. Kon ik mooi nonchalant tegen hem zeggen: "En jij mag natuurlijk ook komen, als je wil…"

Maar zover kwam ik niet, want Stefan wilde de tweeling voor precies dezelfde datum uitnodigen. Hij was gisteren namelijk jarig, op 2 oktober. En toen vroeg hij het: "Waarom vieren we onze verjaardag niet samen? Het kan wel bij mij thuis…"

Man, ik was zenuwachtig. Ik denk er normaal nooit zo over na - nu ging ik allerlei weblogs over mode en beauty bekijken. Dat feestje was het moment om indruk op hem te maken. Nou, dat heb ik op zich wel gedaan. Maar helemaal op de verkeerde manier.

Het begon heel gezellig. De tweeling was er, de meeste andere jongens uit onze klas, Nadia, een paar vrienden van Stefans atletiekclub, mijn vriendinnen van judo… Stefans moeder had allerlei hapjes gemaakt en was daarna weggegaan. We zaten elkaar sterke verhalen te vertellen.

"Ik hoorde," zei Mo, "dat er de laatste tijd telkens wordt ingebroken bij feestjes zoals dit. Iemand belt aan, doet alsof hij hulp nodig heeft en iemand anders sluipt ondertussen binnen. Die steelt dan alle dure spullen."

"Ja, hoorde ik ook!" zei Simon. "Ze herkennen de feestjes aan het lawaai en aan al de fietsen die voor de deur staan…"

Je raadt het nooit. Een uur later ging de bel. Ik stond in de keuken chips in een bak te doen.

Toen ik bij de deur kwam, hoorde ik een paar van onze gasten daar protesteren. Op de drempel stond een vrouw van middelbare leeftijd. Haar ogen waren vol paniek. "Wat is er aan de hand?" vroeg ik.

"Ik heb jullie hulp nodig!" zegt die vrouw. "Mijn man… hij ligt daar! Hij is suikerziek en heeft een aanval. Hij heeft nú iets van suiker nodig, hebben jullie vruchtensap?"

Ik merkte dat ik de enige was die haar geloofde. Ik heb te vaak emoties van mensen moeten inschatten tijdens judo-wedstrijdjes. Die man op de grond was écht ziek. Ik vloog naar de keuken, schonk een glas dubbeldrank in en was weer terug.

De man dronk ervan… en kwam bij.

De jongens om me heen stonden een beetje sullig te kijken. "Ik schaam me dood," zei Charlie. "Ik dacht dat het om zo'n oplichter ging…"

Uiteindelijk zijn we wel weer gaan feesten. Toen iedereen weg was, hielp ik Stefan met opruimen. Hier had ik me zo goed op voorbereid… dit was het moment dat ik hem misschien kon vertellen wat ik voor hem voelde…

Dat kwam er niet van. Toen alle lichten in de kamer weer aan waren voelde het plotseling… zo normaal. We zeiden niks tegen elkaar (we konden elkaar ook niet goed horen door de stofzuiger). Bovendien kwam Stefan's moeder thuis van haar afspraak. De bel ging. Dit keer was het m'n vader die me kwam ophalen.

Bij het afscheid zei Stefan: "Stoer van je, hoe jij net tot actie wist over te gaan met die vrouw en die suikerzieke meneer," Ik wist niks beters te bedenken dan m'n duim opsteken en "Bedankt… tot maandag" te mompelen…

Heb jij wel eens te maken gehad met oplichters?