Zara's Geheime Weblog - Aflevering 21
+ + +
Maandag 5 oktober

Meisjes mogen niet met vreemde mannen mee naar huis. Toch ben ik gisteren met een onbekende meegegaan... naar zijn appartement.

Uit school kwam ik langs het parkje bij ons om de hoek. Daar zat hij: het kleine, oude mannetje dat me laatst had gered van die viezerik (zoals ik schreef op 23 september). Hij zat weer te lezen.

"Dag meneer," zei ik. Hij keek verstrooid op van zijn krant. Ik had de indruk dat hij me totaal niet herkende.

"Dag jongedame…"

"Ik wilde u bedanken," begon ik. "Want door u weet ik wat ik later wil worden." Zijn mondhoeken krulden omhoog, en over zijn brilletje heen waren zijn ogen plotseling heel scherp op mij gericht. Hij nodigde me uit om naast hem te komen zitten. Ik vertelde hem het hele verhaal. Dat ik De blinde horlogemaker had gelezen. Dat ik het een geweldig boek vond. Dat ik nu bioloog wilde worden. Hij vond het prachtig. Samen praatten we over de mooiste passages uit het boek. Toen zei hij: "Ik heb een ander boek dat je vast interessant vindt. Dat wil ik je best lenen. Ik woon hier vlakbij, als je zin hebt om thee te komen drinken, geef ik het je meteen."

En ondanks dat ik deze man totaal niet kende, voelde het al zo vertrouwd dat ik direct ja zei. Grappig: pas op weg naar zijn huis stelden we ons aan elkaar voor. Hij bleek oud-professor te zijn en Carel Rimsky te heten.

Hij woont inderdaad vrij dichtbij, in een wat ouder gedeelte van de stad. Volgens mij is het niet zo'n rijke buurt. De huizen zijn best slecht onderhouden. Toch vindt m'n moeder het er "altijd zó gezellig", omdat bijna alle bewoners grote bloembakken aan hun vensterbank hebben gehangen. Maar aangezien het nu oktober is, is alles uitgebloeid.

In een rustige, stille straat stopten we bij een geel gebouw met een poortje. De houten deur zat niet op slot, professor Rimsky duwde hem gewoon open. We kwamen op een binnenplaats. Hier stonden ook weer allerlei bloempotten. Door de deur aan de overkant kwamen we in het trappenhuis. "Dit appartementencomplex is driehonderd jaar oud," zei Rimsky. "Ik woon helemaal bovenin."

We gingen zijn appartement binnen. Er hing een speciale geur… een lekkere geur, maar zo'n geur die bij oude mensen in huis hangt. Een soort mengsel van stof, kruidenthee en zeep… begrijp je wat ik bedoel? Verder was zijn huis helemaal gevuld met boeken. Ze stonden overal. Aan de balken van het plafond hingen grappige houten beeldjes. Die kwamen vast van heel ver. En door de ramen had je een wijd uitzicht over de daken.

Professor Rimsky ging thee zetten in zijn kleine keukentje. Toen viel m'n oog op een schilderij dat bij het raam op een schildersezel stond. Het was het portret van een oude vrouw met zilverachtig haar. Ze keek je recht aan. Eerst vond ik dat ze droevig keek, maar later leek ze bijna een beetje te lachen. In penseelstreken stond onderin: 'Rimsky'.

"Heeft u dat geschilderd?" vroeg ik de professor toen hij binnenkwam met de kopjes. Hij antwoordde dat het een zelfportret was van zijn overleden vrouw. Zij was schilderes geweest.

"Ik mis haar," zei hij. "Na al die jaren samen had ik het gevoel dat wij één waren. Het lijkt alsof een deel van mijzelf er niet meer is…"

"Wat naar voor u," zei ik. Maar hij glimlachte nu weer en zei: "Wat een ouwe-mannenpraat. Het leven met iemand delen, daar denk jij waarschijnlijk nog niet eens over na!"

"O jawel..." flapte ik er uit. "Maar ik heb er niet veel aan, want de jongen waar ik verliefd op ben ziet mij totaal niet staan."

Je kent me nu al een tijdje en je weet dat praten over gevoelens niet mijn grootste hobby is. Niemand weet dat ik verliefd ben op Stefan, zelfs Nadia niet (hoewel zij wel wat vermoedt...) Maar met deze oude en wijze professor voelde ik me zo op mijn gemak... "Ik wou dat ik wist hoe ik zijn aandacht kon trekken," zei ik, half voor me uit.

"Zara, jij wilt biologie gaan studeren," zei Rimsky toen. "De liefde wordt voor een deel bepaald door biologie. Dat betekent, dat hoe meer mensen met elkaar in contact zijn, hoe groter de kans is dat ze verliefd worden. Probeer in elk geval maar veel met die jongeman om te gaan. En je kunt je interesse best laten blijken... Dan komt het vast in orde." Hij keek me van achter zijn brilletje doordringend aan. "Ik zal even dat boek voor je pakken," mompelde hij. "Je vindt het vast mooi..."

En nu zit ik thuis, terwijl naast me op tafel dat boek ligt. Het heet Metamagische Thema's. Ik kan niet wachten erin te beginnen.

Heb jij wel eens liefdesadvies gekregen van een ouder iemand?