Zara's Geheime Weblog - Aflevering 7
+ + +
zaterdag 17 januari

De afgelopen tijd heb ik me helemaal doodgetraind. En vandaag was het zo ver: de stadkampioenschappen judo. Meteen toen ik de sporthal binnenkwam zag ik Parcella. Zij had duidelijk ook niet veel gespijbeld van judotraining. Volgens mij was ze nog gespierder dan vorig jaar.

'Niet tegen haar, niet tegen haar,' zei ik in mezelf. En mijn gebeden werden verhoord, want mijn eerste wedstrijdje was tegen een ander meisje dat ik nog niet kende.

Bij judo zijn de ogen van je tegenstander heel belangrijk. Die kunnen alles verraden. Mijn trainer Tamio heeft me geleerd hoe je moet kijken. Ik voelde dat het meisje een bepaalde schouderworp voorbereidde. Waarom, dat is moeilijk uit te leggen. Ze trilde op een bepaalde manier met haar wimpers. Ik kon haar twee keer achter elkaar op haar zij gooien en won.

'Klasse, Zara,' knikte Tamio toen ik nog twee meisjes versloeg. 'Als je de volgende wedstrijd wint, ben je stadskampioen.'

'Wie is de tegenstander?' vroeg ik. Maar ik wist het al: een paar meter verder stond krachtpatser-Parcella. Ik voelde alle moed meteen in mijn schoenen zinken. Nee, niet eens, want ik had natuurlijk blote voeten.

Even later gaf de scheidsrechter het startsignaal. Ik probeerde Parcella's ogen te zoeken, maar ze is dus langer dan ik. Ik moest omhoog kijken. Er was een halve seconde oogcontact. Zij had allang mijn blik gelezen... Ze wist dat ik bang was. Vrijwel meteen werkte ze me op de grond en pakte ze me in een houdgreep.

Ik had twintig seconden om los te komen. Als iemand je namelijk langer in de houdgreep heeft, heb je verloren. Haar ogen lezen ging niet meer, want ze hield haar gezicht afgewend. Wat kon ik nog beginnen?

Wanneer een judoka staat, bevindt zijn balans zich ergens tussen zijn knieen. Daar moet je zijn om zijn evenwicht te verstoren. Maar Parcella stond niet, ze zat boven op me!

Parcella maakte gebruik van haar kracht, maar eigenlijk was haar techniek niet goed. Ze zat te dicht op me. Ik zette me schrap.

Ik hoorde de scheidsrechter tellen.. Ik zag scheel van de pijn.

Nu! Met mijn lichaam gooide ik haar van me af en ik stond razendsnel op.

Ik was nog duizelig. Zij kwam ook wankelend overeind, maar ik was sneller. Met mijn voeten kon ik tussen haar benen komen en haar over mijn schouder trekken. Bam! Daar lag ze op haar rug op de grond.

Ik had een ippon - tien punten. Ook dit wedstrijdje was gewonnen!

Ja! Je leest 't goed! Dit weblog is geschreven door de nieuwe stadskampioen! Je begrijpt zeker wel dat ik me nu heel, heel, HEEL goed voel!

Hou jij van sport? Hou jij van winnen?