Zara's Geheime Weblog - Aflevering 8
+ + +
donderdag 5 februari

Midden in de winter een schoolexcursie met praktische opdrachten. In de open lucht. Dat is geen grap, maar de briljante vondst van mijn leraar Algemene Natuurwetenschappen.

'Meten is weten, jongens!' zei hij enthousiast toen hij als laatste in de bus stapte. Toch heb ik op deze dag meer geleerd over mensen dan over Natuurkunde, Scheikunde of Biologie.

Omdat mijn vriendin Nadia vaak last heeft van wagenziekte, zaten wij tweeën helemaal voorin. Dat was grappig, we keken zo op het hoofd van onze leraar die op de lage stoel naast de buschauffeur zat.

De eerste bestemming was het Centrum der Natuurwetenschappen naast de universiteit. Daar leenden we voor iedereen een microscoop, een barometer en nog wat andere dingen. We moesten een verklaring ondertekenen dat we de meetinstrumenten in goede staat terug zouden brengen. Daarna kon de excursie echt beginnen.

We reden naar het natuurgebied ten zuiden van de stad, waar we begonnen met sneeuw- en ijskristallen onder de microscoop leggen en natekenen. Toen legde iedereen zijn microscoop weer in de bus en trokken we verder de natuur in, met de kleinere instrumentjes. We moesten van alles opmeten: luchtdruk, zuurgraad van een bosvijver (waar we eerst door een klein laagje ijs moesten breken), luchttemperatuur en watertemperatuur van de Dodeca-rivier op verschillende plaatsen in de stroom. Ondertussen zag onze leraar telkens zeldzame vogels die weer waren weggevlogen als hij ons erop probeerde te wijzen.

Klappertandend en bevroren konden we eindelijk terug naar de bus. Op het parkeerterrein kwam de chauffeur ons tegemoet. Hij zag er nogal paniekerig uit.

'Er is ingebroken in de bus!' riep hij. 'Ik was maar vijf minuten weg!'

Nu was iedereen in paniek. Na een onrustige controle bleek de schade mee te vallen. Waarschijnlijk waren er kwajongens geweest die snel de benen hadden genomen toen ze de buschauffeur terug hadden zien komen. Er was niks gestolen en maar één ding vernield: de microscoop van de persoon die helemaal vooraan bij het gangpad had gezeten.

Dat was mijn microscoop.

'O, wat naar voor je, Zara,' zei Kathelijne met een trieste glimlach. 'Nu moet jij dat dure ding vergoeden…'

Ik dacht aan de verklaring die ik die ochtend had ondertekend bij het Centrum der Natuurwetenschappen.

'Dat dat nou net jou moet overkomen!' zuchtte Kathelijne-de-dochter-van-de-bankdirecteur. 'Want jouw ouders hebben helemaal niet zoveel geld, toch?'

Een heel aantal klasgenoten keek me medelijdend aan. Maar toen was daar opeens Simon.

'Wat een onzin,' zei hij. 'Dit had iedereen kunnen overkomen. Het is puur toeval dat Zara helemaal vooraan zat.'

'Klopt,' zei Charlie. 'Laten we die microscoop gewoon met zijn allen betalen. Hoeveel kost zo'n ding, meneer?' vroeg hij aan onze leraar.

'Ik denk wel zo'n driehonderd…'

'Nou, dan leggen we toch allemaal een tientje in?' vroeg Simon.

'Ik stem voor,' zei Charlie.

'Ik ook,' zeiden Nadia, Stefan en een heleboel anderen.

En zo is het gebeurd. Uiteindelijk hoefde iedereen nog minder te betalen, want het bedrag bleek iets lager te zijn en de buschauffeur deed ook mee.

De tweeling heeft me uit de brand geholpen. Dat zal ik niet snel vergeten.

Is het jou wel eens overkomen dat je iemand eerst irritant vond, maar later aardig?